Heb jij ook wel eens op het ‘verkeerde’ lijstje gestaan? Nou ik wel.

So, there I said it.

Jarenlang grapte ik erover… Er komt een dag, dan sta je op het verkeerde lijstje… alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Misschien is het ook wel zo.

Maar de dag dat ik erop stond, was vreselijk pijnlijk.

Wat het vooral pijnijk maakt is dat er een taboe op rust. Echt dit is niet mijn overtuiging, want ik merk het bijna dagelijks.

Eerlijk hierover praten blijkt een dingetje… Ik weet er alles van.

Je hebt jarenlang een prachtige carrière en dan..komt zomaar die ene dag.

De dag dat je plots niet meer één van de #kwartiermakers bent…

Of een van de #trekkers….

De dag jij neer meer meeschrijf aan de #change….

Eigenlijk weet je het dan al… Je staat op dit #lijstje.

En ondanks dat het ons bijna allemaal overkomt (ja ook mannen!) praten we er vaak niet openlijk over.

Doordat we onszelf gediskwalificeerd voelen.
Alsof plotseling al die succesvolle jaren waarin we van waarde waren niet meer meetellen. 
Want zo voelt het namelijk. Been there…

Maar zo is het niet.

Het knakt de meeste van ons (tijdelijk). Het doet van alles met je zakelijk, maar bovenal als mens.

Het verkeerde lijstje is niet exclusief en spaart je helaas niet. Maar vaak is het wel een aanleiding om zaken anders te gaan doen. Na te denken over jezelf. Hoe je hierna zaken anders wilt aanpakken.

𝙕𝙤 𝙞𝙨 𝙝𝙚𝙩 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙢𝙞𝙟 𝙖𝙡𝙩𝙝𝙖𝙣𝙨 𝙬𝙚𝙡 𝙜𝙚𝙜𝙖𝙖𝙣.. 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧𝙨 𝙬𝙖𝙨 𝙞𝙠 𝙣𝙤𝙤𝙞𝙩 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙝𝙖𝙧𝙩 𝙜𝙖𝙖𝙣 𝙫𝙤𝙡𝙜𝙚𝙣 𝙚𝙣 𝙜𝙖𝙖𝙣 𝙙𝙤𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙞𝙣 𝙞𝙠 𝙚𝙘𝙝𝙩 𝙖𝙡 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙩𝙖𝙡𝙚𝙣𝙩 𝙠𝙬𝙞𝙟𝙩 𝙠𝙖𝙣!

Maar eerst nog even je story op orde: ‘ Ik heb een sabbatical’ of ‘ Ik ben zelf vertrokken hoor…’

Je loopt er nou eenmaal niet mee te koop, vooral omdat je ergens denkt dat het aan jou ligt. Wat heel vaak totaal niet het geval is. Gewoon niet.

En juist omdat het ons zovelen van ons overkomt, zullen we hier gewoon over gaan praten?

Dus: ik stond op het verkeerde lijstje. Heb iij dit ook wel eens meegemaakt?

Herkenbaar?