Lieve topvrouw, wat tolereren we allemaal?

Ik sta versteld. Ik krijg er een onrustig gevoel van en tegelijk voelt het ook zo herkenbaar. Want wat toleer(de) ik zelf wel niet allemaal? En waarom?

Ik ben een paar dagen op een zogenaamde workaction. Het lijkt iets hips, vroeger was je gewoon vrij tegenwoordig is het mix & match. Werken & ontspanning.
Zo ook deze paar dagen aan de kust van Belgie.

De wandelingen aan het strand maken mijn hoofd leeg, maar aan de andere kant ook helemaal niet.

De gesprekken van de afgelopen weken malen allemaal door mijn hoofd.

Wat tolereren we allemaal?

De vele topvrouwen die ik ontmoet. Het zijn stuk voor stuk geweldige vrouwen. Allemaal krachtige vrouwen, met een mooie carrière. Als ik met ze praat hoor ik eerst wat er goed gaat, waar je trots op bent. En daarna hoe het echt zit.

Hoe je tijdens een teams-call even werd verteld dat er geen vertrouwen meer in je was.

Of dat je de schuld wel erg bij jezelf zoekt als een belangrijke medewerker vertrekt en jij daarop reflecteert.

Of dat je een opdracht hebt waar de hogere legerleiding eigenlijk niet achterstaat, terwijl zij de opdracht verstrekten.

Of omdat je eigenlijk al even thuis zit of omdat je een totaal andere kleur moet aannemen om te passen bij je peers.

Wat tolereren we eigenlijk?

Ik heb het zelf ook jaren gedaan. Ik dacht dat het erbij hoorde. Part of the game.
In mijn geval brak stukje bij beetje mijn zelfvertrouwen hierdoor af. En ik deed het zelf. Ik accepteerde het tenslotte, ik liet het gebeuren. Gaf ik geen tegengas of tegengeluid? Uiteraard, maar niet genoeg of onduidelijk (in retrospectief)

Hoe zit dat bij jou?

Herken je dit?

Wat tolereer jij?

Hoe ga jij hiermee om?

Ik kom graag met je in contact!


Voel je behoefte om eens te spiegelen hierover? Stuur mij een DM-tje…
Of kijk even op buff.ly/3wYvPzM

Warme groet uit Knokke!
Annemarie